Сёння раніцай вельмі моцна адчуў, як гэта "задыхацца ад паветрам" і "не знаходзіць сабе месца". Хадзіў па пустой кватэры на правым беразе Віслы і стагнаў ад смуты, што агарнула маё сэрца ў свае абдымкі і сціснула нутро, не даючы ўвахода кісларорду. ...А прастора змяняе свае ўласьцівасьці, калі сканчаецца 2х-тыднёвы сон і адзіны сапраўды важны дзеля мяне чалавек, вяртаецца кудысьці, адкуль я толькі-толькі з'ехаў. Толькі вышукваеш вачыма маленькія знакі "твайго чалавека", пакінутыя выпадкова і спецыяльна: малюнкі-аўтапартрэты, падарункі-нішцячкі...

НЕБА зямля АкІяН соНца - мае адзіныя адвечныя сябры